من با من است و به زودى مرا هدايت خواهد كرد « ( * ( قالَ كَلَّا إِنَّ مَعِي رَبِّي سَيَهْدِينِ ) * ) . اين تعبير ممكن است اشاره به همان وعده اى بوده باشد كه خداوند به هنگام ماموريت دادن به موسى و هارون فرمود : إِنَّنِي مَعَكُما أَسْمَعُ وَأَرى : « من همه جا با شما هستم مىشنوم و مىبينم » ( سوره طه آيه 46 ) . او مىداند خدا همه جا با او است مخصوصا تكيه روى نام « رب » ( خداوند مالك و مصلح ) نشان مىدهد كه او مىدانست كه اين راه را نه با پاى خود مىپيمايد كه با لطف خداوند قادر مهربان طى مىكند . در اين هنگام كه شايد بعضى با ناباورى سخن موسى را شنيدند و هم چنان در انتظار فرا رسيدن آخرين لحظات زندگى بودند فرمان نهايى صادر شد ، چنان كه قرآن مىگويد : « ما به موسى وحى كرديم كه عصايت را به دريا زن » ! ( * ( فَأَوْحَيْنا إِلى مُوسى أَنِ اضْرِبْ بِعَصاكَ الْبَحْرَ ) * ) . همان عصائى كه يك روز آيت انذار است و روز ديگر نشانه رحمت و نجات . موسى ع چنين كرد و عصا را به دريا زد ، در اينجا صحنه عجيبى نمايان گشت كه برق شادى در چشمهاى و دلهاى بنى اسرائيل نمايان گرديد : « ناگهان دريا شكافته شد ، آبها قطعه قطعه شدند ، و هر بخشى همچون كوهى عظيم روى هم انباشته گشت » ! و در ميان آنها جاده‌ها نمايان شد ( * ( فَانْفَلَقَ فَكانَ كُلُّ فِرْقٍ كَالطَّوْدِ الْعَظِيمِ ) * ) . « انفلق » از ماده « فلق » ( بر وزن فرق ) به معنى شكافته شدن است ، و « فرق » ( بر وزن رزق ) از ماده « فرق » ( بر وزن حلق ) به معنى جدا شدن است ، به تعبير ديگر ( به گونه اى كه راغب در مفردات گويد ) فرق « فلق » و « فرق » اين است كه اولى اشاره به شكافتن مىكند و دومى جدا شدن ، و لذا « فرقه »